Peter De Graef En Khalid Benhaddou

PETER DE GRAEF + KHALID BENHADDOU

  • donderdag 28/11 13:30-14:30
Locatie
Balzaal Vooruit
Soort evenement
Festivalbabbel
Toegankelijkheid
  • Wheelchair
  • Language

Gastvrouw  Francesca Vanthielen


Naar sommige mensen kan je eindeloos blijven luisteren. En kijken. Zelfs al verkopen ze de grootste onzin - er is iets in hun houding, timbre, ritme, oogopslag … dat je vasthoudt. Zo is het met acteur, theatermaker, regisseur en schrijver Peter De Graef - al hoorden wij hem zelden nonsens verkopen. Want hoewel hij zelf het meest plezier haalt uit het schrijven (van ondertussen ontelbare theaterteksten) dan uit het spelen, kunnen wij ons vooral eindeloos verliezen in zijn woorden wanneer hij ze zelf met ietwat geraspte stem, rustig ritme en vinnige oogopslag, uitspreekt. Zowel op de scène als voor de camera. Zijn levenslessen in zwart-wit - ingeblikt voor de grote levensvragen van Canvas - zijn dan ook een plezier voor ogen, oren en hart. Hij is er op zijn mooist als groot pleitbezorger van verveling, een kunst die we ergens en cours de route kwijtgeraakt zijn. Of wanneer hij het onvermogen van de mens in trefzekere scènes met een glimlach verpakt. De mens die sukkelt, verlangt, zichzelf verliest en anderen voorbijholt. Wat hem drijft? Niet het spelen of schrijven an sich. Maar de drang om het leven te ontraadselen. 

En dat is exact wat ook imam Khalid Benhaddou voortstuwt in het leven. De samenleving is zijn grote passie. Sommige mensen lijken in een andere tijdszone te leven. Eén waar een week minstens tien dagen telt ipv onze luttele zeven. Khalid is zo’n gezegende ziel. Hij coördineert het onderwijsnetwerk islamexperten, geeft talloze lezingen in scholen en bedrijven, leidt elke vrijdag het gebed in de Gentse El Fath-moskee, is voorzitter van het platform Vlaamse imams en projectleider diversiteit aan de UGent … Tussendoor probeert hij zijn grote boekenhonger te stillen en verslindt hij Hariri, Fukuyama, en het werk van islamcritici. Khalid is meer dan een denker, hij is ook een prater. Hij blijft ver weg van het geschreeuw, maar komt tegelijk met een alternatief verhaal voor al dat spierballengerol. Een verhaal, een visie over de samenleving die hij blijft uitpuren uit elk boek dat hij leest, elke ontmoeting die hij aangaat. Hoe hij erover vertelt, lijkt het een heel bewust proces, en net dàt is bijzonder intrigerend.


Een Festivalbabbel met twee zingeving-zoekers over bruggen bouwen. Over de kracht van het woord,  de liefde voor het spreekgestoelte en de spotlights. Over het ontrafelen van een tekst. Soms in stilte en allenigheid, soms uitgesproken en samen met een publiek. Over vragen willen stellen en antwoorden zoeken en af en toe ook durven zeggen dat je het ook allemaal even niet weet. Over thuiskomen in je binnenste. Over de maatschappelijke rol die religie en kunst kunnen spelen. Over het hogere, dat tegelijk heel aards kan zijn. Over hoe belangrijk het is voor anderen te zorgen en aandacht te hebben voor je omgeving.