Peter Adriaenssens Annet Schaap

PETER ADRIAENSSENS + ANNET SCHAAP

  • donderdag 28/11 16:30-17:30
Locatie
Balzaal Vooruit
Soort evenement
Festivalbabbel
Toegankelijkheid
  • Wheelchair
  • Language

Gastvrouw Francesca Vanthielen


De Belgische kinder- en jeugdpsychiater Peter Adriaenssens in enkele zinnen vatten is onbegonnen werk. Hij is de bezieler en directeur van het Vertrouwenscentrum kindermishandeling Vlaams-Brabant, schreef een tiental heldere boeken die talloze ouders houvast boden telkens ze met de handen in het haar zaten over hun opgroeiende kroost, doorkruist het land voor talloze lezingen, staat aan het hoofd van de afdeling Kinderpsychiatrie UZ Leuven ... En altijd en overal is hij even vurig als pleitbezorger van kinderrechten. Ongegeneerd geëngageerd. Tegen de regels in, als het moet. En dat zal niet veranderen, nu deze arts op pensioen gaat. Een goeie zaak, vindt hij zelf: “Pensioenen bieden een kans tot verandering. Geschiedenis wordt niet gemaakt door steeds hetzelfde te doen.” Hij blikt met een oprechte openheid en eerlijkheid terug op zijn carrière, op de job die zijn DNA onherroepelijk schaafde. Telkens opnieuw koos hij de kant van de slachtoffers. Maar dat betekende ook dat hij meermaals onzacht geconfronteerd werd met zijn eigen machteloosheid terwijl hij de lelijkste hoeken van onze samenleving zag. Peter is radicaal over het gebrek aan mildheid in het maatschappelijke debat vandaag. En tegelijk mild voor de radicaliteit bij jongeren. “Zij wringen en zij werken tegen, en zo doen ze ons nadenken en zetten ze ons aan tot handelen. Het is onze taak om de uitdaging en het gesprek aan te gaan.” Deze babbel nodigt uit om te praten over kinderdromen en -angsten. Zelf koesterde hij de droom om poppenspeler te worden. De magie van de theaterplanken, de lokroep van de verbeelding. We praten erover, op het magische podium van de Balzaal in Vooruit. 

We brengen hem samen met auteur en tekenaar Annet Schaap. Ze illustreerde meer dan 200 kinderboeken, voor ze een drietal jaar geleden de sprong waagde om zelf aan het schrijven te gaan. Haar debuut Lampje raakte talloze harten en werd bedolven onder de prijzen (Gouden Griffel, Woutertje Pieterse Prijs, Boekenleeuw …) en lovende reacties. Het verhaal waaide haar toe, zo beschrijft ze het zelf. Eindelijk werd ze de schrijver die ze zo graag wou zijn. Het verhaal van Lampje lijkt dat van haarzelf. Hoe eindelijk leren lezen even bevrijdend kan voelen als schrijven. Annet praat open over hoe het niet altijd evident is om je plek te vinden in het leven. Om samen te vallen met wie je bent, wie je wil zijn. Dat dat best een tijd kan duren. En soms gepaard gaat met lang zoeken en springen en vallen en blutsen oplopen en op je eigen belachelijk hoog opgelegde verwachtingen botsen. Dat ze zelf niet door de dagen huppelde als kind, zorgt ervoor dat ze haar lezerspubliek niet onderschat. In haar werk blijft ze dan ook weg van zeemzoete sprookjes, maar tegelijk schuilt er zo veel poëzie in haar verhalen en tekeningen. Ze schrikt er niet voor terug  om ‘grote thema’s’ als liefde en sterfelijkheid en gekwetstheid en pijn en verlangen en eenzaamheid aan te raken en uit te diepen in haar tekeningen en verhalen. Met een opmerkzaam oog en scherp afgestelde voelsprieten voor de dromen, gedachten, onzekerheden, angsten … van kinderen. Wat een prachtduo. 


Een Festivalbabbel met twee publiekslievelingen over de stem van kinderen, en hoe die beter te horen. Over hoe het er niet om gaat dat ouders geluk moeten hebben met hun kinderen, maar kinderen geluk moeten hebben met hun ouders. Over kinderliteratuur en kinderpsychiatrie als volwaardige discipline (en geen opstapje naar de wereld van volwassenen). Over de onrust in het hoofd, die je soms van hot naar her doet springen en sneller doet praten dan de woorden je vinden. Over kinderangsten en kinderdromen. Over de stilte zoeken. Over hoe er een wereld opengaat als je leert lezen. Of schrijven. Over verlangen naar een ander leven. Over kinderen die vrolijk onbezorgd door het leven lijken te dansen, en zij die tobben en bokken. Over hoe  verlammend onzekerheid kan zijn. Over leren loslaten en toch zorgen voor elkaar. Over durven tevreden zijn met wat je hebt bereikt. Over kind zijn en kind spelen.