Michael Van Peel Femke Van Der Laan

MICHAEL VAN PEEL + FEMKE VAN DER LAAN

  • donderdag 28/11 15:00-16:00
Locatie
Balzaal Vooruit
Soort evenement
Festivalbabbel
Toegankelijkheid
  • Wheelchair
  • Language

Gastvrouw Francesca Vanthielen


Wij weten niet hoe het zal moeten, het jaar overleven zonder stand-up comedian Michael Van Peel. Na tien opeenvolgende eindejaarsconferences tijdens The most wonderful time of the year zegt hij het politieke circus vaarwel. Het zijn zotten die al lachend de waarheid zeggen, verzuchtte ons grootmoeder wel eens. En gelijk had ze. Want onder de aaibare krullen - op en neer dansend op een van spelplezier trappelend lijf - en op het ritme van een vrolijk pianodeuntje kon Van Peel vlijmscherp uithalen naar navelstarende machthebbers. Bikkelhard grappend over de grote onrechtvaardige structuren, en tegelijk mild voor de onhandig sukkelende mens die verloren loopt in die logge structuren. Het deed hem goed om even afstand te nemen van het waan-van-de-dag-nieuws, het bikkelharde taalgebruik, en het lelijke schouwspel dat de politiek kan zijn. En toch laat hij zich niet verlammen door verontwaardiging. Een onverbeterlijke optimist, gevangen in het lichaam van een cynicus, zo omschrijft hij zichzelf graag. Gelukkig weet hij hoe hij die voorraad optimisme meteen moet bijtanken. Hij springt zijn geliefde vespa op en zoemt de wijde wereld in. “Door een-op-een contact te hebben besef je weer dat de grote meerderheid van de mensen best redelijk is.” We laten hem graag op het Festival een shot positieve energie tanken. En ge-luk-kig betekent zijn conference-stop allerminst dat hij ook stopt met spelen. Met een bende jong geweld in zijn zog, toert hij vanaf dit najaar opnieuw in kleine zaaltjes en cafés. En wat kijken wij er naar uit om hem opnieuw op een podium te zien. 

We brengen deze onverbeterlijke optimist samen met de Nederlandse Femke van der Laan. Femke moest op 5 oktober 2017 afscheid nemen van haar geliefde man, Eberhard van der Laan. Over dat persoonlijke verdriet, en vooral over de moedige pogingen om haar leven daarna opnieuw op de rails te krijgen, schreef ze prachtige stukjes vol troost. Die columns in Het Parool raakten vele harten. Niet alleen omdat ze op een onverbloemde manier schreef over de pijn van het verlies, en tegelijk heel veel ruimte liet voor licht en zachtheid. Maar ook omdat Eberhard, naast de dierbare van Femke en vader van zijn kinderen, ook de allergeliefde burgemeester van Amsterdam was. Amper twee weken voor hij stierf, had hij hij te horen gekregen dat de longkanker in zijn lijf niet meer te behandelen was. Hij schreef een pakkende brief aan de inwoners van de mooiste en liefste stad ter wereld, bedankte hen voor het vertrouwen, steun en tegenspraak en drukte hen zijn grote wens op het hart: “Zorg goed voor de stad en voor elkaar.” De liefde was wederzijds. Honderden Amsterdammers namen afscheid van hun burgervader, met een kippenvel-zangstonde Aan de Amsterdamse grachten. Het is die veerkrachtige stad, waarin Femke als in een bad vol liefde viel, die je ook voelt in Stad vol Ballonnen, de bundeling van haar columns. In haar schrijfsels blijft ze heel dicht bij zichzelf, ze verwoordt een persoonlijk rouwproces, maar raakt ook aan een grote maatschappelijke behoefte die we te vaak over het hoofd zien. De behoefte aan tijd en ruimte om te rouwen en verdriet ten volle toe te laten. “Het is een pijnlijke misvatting dat verdriet iets is waar je overheen moet komen.” En ze laat ook ruimte voor licht en zachtheid: “Door het delen van mijn verdriet en het accepteren ervan, weet ik nu al dat ik hier later op terug kan kijken als een van de meest zuivere en meest verbonden periodes van mijn leven. Ik heb verteld hoe ik me voel, en daardoor gingen mensen vertellen hoe zij zich voelden. (...) Het heeft ervoor gezorgd dat ik met meer empathie en met minder oordeel naar mensen kan kijken.”


Een Festivalbabbel met twee zachte zielen die vanop afstand het politieke toneel overschouw(d)en. Twee warme zielen die geloven geloven in mededogen. Over persoonlijke verwondering en verontwaardiging, en die in een universeel verhaal gieten. Over een onverbetelijke positieve ingesteldheid. Over de ballon aan het touwtje rond jouw pols. Over hoe we meer tijd moeten durven nemen om te rouwen. Over de woorden vinden om grote emoties te vatten. Over een stad als een bad vol liefde.