Tom Waes Maggie O Farrel

TOM WAES + MAGGIE O'FARRELL

  • vrijdag 29/11 18:00-19:00
Locatie
Balzaal Vooruit
Soort evenement
Festivalbabbel
Toegankelijkheid
  • Wheelchair
  • Language

Gastvrouw Fien Sabbe


Televisiepresentator, programmamaker, acteur, regisseur, unicef-ambassadeur én verdwaald schlagerzanger Tom Waes stormde de Vlaamse huiskamers binnen als ‘de broer van’ in Het Geslacht De Pauw. Daarvoor had hij er al een carrière als diepzeeduiker, buitenwipper én regisseur (De Planckaerts, Alles komt terug ...) op zitten. Tv-minnend Vlaanderen viel als een blok voor die luide arrogante kwast. Hoe zelfingenomen de rol die hij speelde in Het Geslacht De Pauw, hoe lief en charmant is de man in real life en als interviewer op pad voor Reizen Waes. Nikske fake, nul cynisme. Hij luistert naar de mensen die hij spreekt. En laat hun verhaal binnenkomen. Ontroerd door en mild voor de menselijke onhandigheid in het leven. En oprecht verontwaardigd wanneer machthebbers bullenbakken zijn. Reizen Waes (Europa) is het levende bewijs dat tv kan entertainen én informeren tegelijk. Dat je je kijker nooit moet onderschatten. Dat echtheid geen uitgehold marketingbegrip is. Tom ziet de menselijkheid in het grotere migratieverhaal. “Zolang wij landen blijven uitbuiten en leegroven, zal je vluchtelingen hebben” en ondertussen merkt hij fijntjes op dat we onze eigen migratie-geschiedenis vergeten zijn. En dus bleef één aflevering van Reizen Waes, wel heel erg aan de ribben kleven. In 2017 trok hij naar het vluchtelingenkamp Bidi Bidi in Uganda, dat op dat moment zowat 1 miljoen vluchtelingen uit Zuid-Soedan opving. Op hetzelfde moment sloot Europa angstvallig zijn grenzen. En Tom deed iets bewegen wat journaal-items niet meer konden. Na de uitzending registreerde het Consortium 12-12 het ongeziene aantal van vijfhonderd stortingen per minuut. En zo zocht hij eens te meer de grenzen op. Want niet alleen flirt hij met de limieten van zijn eigen lichaam en geest (Tomtesteron, Wauters vs. Waes ...). Hij tast ook de zin en onzin van fysieke grenzen tussen staten af. Reizen Waes in Noord-Ierland liet zien hoe onwetend we zijn over de littekens die de burgeroorlog daar achterliet in steden en gemeenschappen. 

We zijn dan ook in de wolken dat we hem kunnen koppelen aan de Noord-Ierse schrijfster Maggie O’Farrell. Haar werk werd vertaald in meer dan 30 talen, maar het was vooral haar laatste boek dat onder de superlatieven werd bedolven. Verpletterend, buitengewoon, adembenemend goed … het zijn maar enkele van de superlatieven waarop The Guardian, The Times, VPRO … haar trakteerde nadat ze I am I am I am uitbracht. In het boek vertelt Maggie - in 17 rake episodes - over die keren dat ze de dood in de ogen keek en er op wonderlijke wijze aan ontsnapte. Hoe flinterdun de grens is, tussen er zijn en er niet zijn, tussen een tragische dood en een geluk bij een ongeluk. Hoogstpersoonlijk, en tegelijk universeel herkenbaar. Want een boek lezen doet altijd iets met een mens. Maar zelden ging het zo fundamenteel en diep als dit. Geconfronteerd met haar verhalen, ga je als lezer nadenken over die keren dat je zélf danste op de grens tussen leven en dood. Op die manier brengt het boek je dichter bij je eigen bijna-doodservaringen, die cruciale momenten die je eigenlijk vergeten was. Het doet je oog in oog staan met je eigen kwetsbaarheid en scherpt in één adem je levenshonger aan. I am I am I am is een literaire kintsugi-ervaring. Een boek dat niet wil verhullen wat gebroken werd, maar het net wil vergulden. Een boek dat je toont dat je je niet hoeft te schamen voor je littekens, dat kwetsuren je een kans bieden om te groeien in het leven. 


We trakteren deze verhalenvertellers op twee pintjes, en een gesprek over flirten met grenzen. Over littekens, in een maatschappij en bij een mens. Hoe gekwetst raken en het proces van genezen altijd een deel is van onze geschiedenis. Over het leven ten volle leven en cutting the crap. Over een goed ontwikkelde bullshit-meter. Over de menselijkheid in grote verhalen. Over hoe meer je reist, veraf of dichtbij, hoe meer je ervan overtuigd kan zijn: mensen over de hele wereld hebben een goeie inborst. 

 


Talk in English. 


Host Fien Sabbe


Television host, TV producer, actor, director, unicef ambassador and one-hit-schlager- wonder Tom Waes, rushed into Flemish living rooms as ‘the brother’ in Het Geslacht De Pauw. Long before he already had a career as deep sea diver, bouncer and director (De Planckaerts, Alles komt terug ...). Flemish TV viewers really fell for this loud-mouthed, arrogant dude. As self-involved the character he played in Het Geslacht De Pauw, as sweet and charming the man is in real life and as an interviewer in Reizen Waes. Nothing fake, zero cynicism. He really listens to the people he talks to. And let them tell their story. Taken by and being mild for human clumsiness in life. And being genuinely outraged when those in power prove to be bullies. Reizen Waes (Europa) is the living proof that TV can entertain and inform at the same time. That you should never underestimate the viewer. That being genuine is not an empty marketing phrase. Tom sees the human side of the larger refugee picture. “As long as we rob and plunder other countries, migration will exist” and between the lines he mentions that we seem to have forgotten our own migration history.  There was one episode of Reizen Was that really stuck to the viewer. In 2017 he went to refugee camp Bidi Bidi in Uganda, that hosted more than 1 million refugees from South Sudan. At the same time Europe fearfully closed its borders. And Tom did something that TV journals no longer could. After the broadcast Consortium 12-12 received the historic number of five hundred deposits per minute. And this way he once more succeeded in overstepping boundaries. He does not only flirt with the limits of his own body and mind (Tomtesteron, Wauters vs. Waes ...). He also explores the sense and nonsense of borders. Reizen Waes in Northern Ireland showed how ignorant we are of the scars that were left in its cities and communities after the civil war. 

We are over the moon that we can set him up with the North-Irish writer Maggie O’ Farrell. Her writings have been translated in more than 30 languages, but is was especially her last book that was praised. Stunning, extraordinary, breathtaking… these are just some of the superlative degrees The Guardian, The Times, VPRO… used to describe I am I am I am. In this novel Maggie describes the multiple times she looked death in the eye and by miracle could escape. How flimsy the dividing line is between to be and not to be, between a tragic death and happy accident. 

Personally on the one hand and universal on the other. Because reading a book does something to a person. But one is seldom that much poked and touched as with this writing. Confronted by her stories, as a reader one start to think about those moments that your own life was hanging by its threads. This way the book gets you closer to your own near-death experiences, those crucial moments you had actually forgotten, but that help you sharpen your lust for life.  I am I am I am is a literary kintsugi experience. A book that does not want to cover up what is broken, but that want to gild it. A book that shows you not be ashamed about your scars and that wounds offer you a chance to grow in life.


We offer these storytellers dos cervezas and a talk on flirting with boundaries. About scars, in a society and on humans. About getting hurt and the process of healing that has always been a part of our history. About living life to its full and cutting the crap. About a well developed bullshit-meter. About humanity in general terms. About experiencing that the more you travel (afar or closeby) the more you feel that people all over the world are of a good nature.