Liliane St Pierre Haider Al Timimi

LILIANE SAINT-PIERRE + HAIDER AL TIMIMI

  • zaterdag 30/11 13:30-14:30
Locatie
Balzaal Vooruit
Soort evenement
Festivalbabbel
Toegankelijkheid
  • Wheelchair
  • Language

Gastheer Martin Heylen


France Gall, Roy Orbison, Giglioa Cinquetti … allemaal deelden ze het podium met ‘onze’ Liliane Saint-Pierre. Niet slecht voor “een braaf meiske” uit Diest, geboren als Liliane Keuninckx. Klein Lilianeke koesterde de droom om balletdanseres te worden, maar het draaide anders uit. Ze pakte het podium niet in met pirouettes maar met popliedjes. Even gedreven, even intens. Meer dan 50 jaar staat ze ondertussen op de planken. Ze trad op in de legendarische Olympia in Parijs en tekende als eerste artieste voor het platenlabel van Claude François. Frankrijk wou haar houden, maar ze koos voor België. Sinds Sacha - mijn gevoel voor jou zal nooit veranderen - wordt ze op handen gedragen door de holebigemeenschap. Ze nam het in die song op voor haar vriend wiens outing op onbegrip stootte in zijn omgeving. Het was 1989 en ze doorbrak taboes, zonder bewust te willen choqueren. En vooral, het bleek meer dan eens een pleidooi om lief te hebben wie je wil liefhebben, om te leven zoals je wil leven. Eens soldier of love, altijd soldier of love. Liliane heeft nooit een rolletje willen spelen. What you see is what you get, wat er op haar lever ligt, gooit ze er nogal makkelijk uit. Haar je m’en-foutisme over wat iedereen van haar denkt, staat in schril contrast met haar perfectionisme op vlak van haar muziek en performances. We gotta stop? Nog lang geen sprake van bij Liliane Saint-Pierre: “Ik heb het gevoel dat ik mijn beste werk nog moet maken.”

We brengen haar samen met de Gentse theatermaker, choreograaf, danser - en sinds kort hoeder  van het Antigone-gezelschap - Haider Al Timimi. Een man die met even grote overgave theater maakt als danst, die in bewegingen en muziek giet wat hij in woorden niet gezegd krijgt. In eigenwijze voorstellingen laat hij zijn publiek de confrontatie aangaan met wat hen angst aanjaagt, wat snijdt, wat kerft, wat wringt. Maar tegelijk durft hij grote dromen aanscherpen, en zoekt samen met publiek en spelers naar loutering. Hij doet dat in een setting waarvan iedereen beseft dat het theater is, maar een setting die wel heel waarachtig aanvoelt. Hij zoekt er naar dialoog, durft vragen op te gooien - over ons verstarde onderwijssysteem bijvoorbeeld - en neemt geen genoegen met voorgekauwde antwoorden. Haider laat zich daarbij voluit inspireren door het vuur en de ongestilde honger van jongeren. Hij geeft die jongeren een stem, letterlijk. Een podium met een spot erop. En een publiek dat naar hen luistert. Het zal dan ook niet verwonderen dat hij het jongerencollectief Jong Gewei uit de grond stampte, een theaterplatform voor jonge artistieke wolven die onder de vleugels van Kloppend Hert urgente voorstellingen kan maken. Haider ontdekte zelf als jonge gast hoe belangrijk breakdance en hip hop voor hem waren, om zichzelf te vinden en te uiten, in een gemeenschap waarvan de taal aanvoelt als een vreemde jas om je lichaam. 


Een Festivalbabbel met twee soldiers of love over een applaus, dat elke mens doet glanzen. Over waardering, op het hoogste schavotje staan en toegejuicht worden. En over het temmen van de demonen van onzekerheid. Over de lat hoog leggen. Over vertrouwen op je instinct. Over zorgen voor jezelf en voor anderen. Over passionele persoonlijkheden. Over dans en theater als manier om een verhaal te delen. Over dat wat tragisch is en dat wat kostbaar voelt. Over mensen die in jouw plaats antwoorden op vragen die aan jou gesteld worden. Over gekoesterde kinderdromen en eigenwijs aan je eigen weg timmeren.