Johan Harstad 28c29 John Erik Riley 28zw29 28rechtenvrij29 1000x1000

JOHAN HARSTAD

  • donderdag 28/11 19:30-20:30
Locatie
Balzaal Vooruit
Soort evenement
Festivalbabbel
Toegankelijkheid
  • Wheelchair
  • Language

Gastvrouw Francesca Vanthielen


“Het vereist enorme wilskracht, mazzel en vakkundigheid om eerste te worden. Maar er is een reusachtig hart voor nodig om nummer twee te zijn.” Amper 23 jaar was Johan Harstad toen hij het adembenemende Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? schreef. Een boek dat je meteen bij de kraag grijpt en niet meer loslaat. Ook lang nadat je het boek uitlas, blijven Mattias, Ennen, Havstein … je aan de ribben plakken. Je mist hen, wanneer hun stemmen verstillen in je hoofd. Zelden vielen taal en ritme van een boek zo samen met het gevoel dat het hoofdpersonage erin kwijt wil. Buzz Aldrin baadt in lange naar adem happende zinnen die tussen de zenuwbanen porren. Alsof weerbarstig onzichtbare Mattias na jaren stilzwijgen als een operazanger de micro grijpt en gulzig de aria van zijn leven zingt. Omgeven door het ultieme desolate decor van de Faeröer-eilanden. Tien jaar later volgde Harstads magnum opus Max, Mischa en het Tet-offensief (waarmee hij eind vorig jaar de Europese Literatuurprijs in de wacht sleepte). Een overrompelend boek vol zinnen zo mooi dat ze pijn doen. Vol personages die zich recht naar je hart boren, en die je ook soms een shot onder hun kont wil verkopen. “Ik houd ervan mijn personages verliefd te laten worden op niet-perfecte figuren. Het moeten echte mensen zijn, met hun zwakheden en tekortkomingen.” En die menselijke imperfectie is op zijn mooist wanneer ze door Johans stem gevat wordt. Schrijven is voor Johan een manier om een plek te vinden in de wereld, om letterlijk zijn ruimte op te eisen. En dat doet hij met lijf en leden. Soms botst dat. Met theaterdirecteurs en acteurs,  toen hij aan de slag was als toneelschrijver bij het Nationaal Noors Theater en er het prijswinnnende Osv schreef. Nog vaker met zichzelf. Wanneer hij 3 maanden schrijfwerk in de prullenmand kiepert omdat het niet naadloos bleek aan te sluiten bij de rest van het boek. “Tegen het eind van het schrijfproces grensde de twijfel aan mijn eigen kunnen aan pure zelfhaat. Maar: elke crisis eindigde met een beter idee voor het boek.”  

De Noorse ijskappen smelten een tikkeltje sneller wanneer Johan in zangerig Noors met zacht stemtimbre voorleest uit eigen werk. Kleed u dus extra warm, voor deze hypnotiserende trip en Festivalbabbel. 


We maken binnenkort bekend wie Johans sofapartner wordt. Maar we kunnen je alvast vertellen dat het een Festivalbabbel wordt over onderweg zijn en het thuisgevoel zoeken. En durven beseffen dat het te laat is om naar huis terug te keren. Over de onrust in het hoofd, die je soms van hot naar her doet springen en sneller doet praten dan de woorden je vinden. Over eerlijke verhalen vertellen, wars van alle opsmuk. Over de stilte zoeken, en de magnificent desolation. Over hoe we als samenleving zorgen voor elkaar. Of daar niet genoeg in slagen. Over schrijvers die stiekem muzikant willen zijn. En muzikanten die een stille schrijversdroom koesteren. Over jezelf op de eerste plaats durven zetten. Over de littekens die conflicten nalaten en de oorlogen die in ons hoofd woeden.


Talk in English. 


“It demands an enormous willpower, luck and skill to become first. But it takes an enormous heart to be second.” Johan Harstad was only 23 years old when he wrote the dazzling Buzz Aldrin, What Happened to You in All the Confusion?.  A novel that instantaneously gets under your skin and won’t let go. Even long after finishing the book, Mattias, Ennen, Havstein will stick to you. You miss them when their whispering voices fall silent in your head. It happens only seldom that the language and the rhythm of a book coincide with the emotion of its main characters. Buzz Aldrin lavishes in long, sweeping sentences that really trigger your senses. As if the unruly invisible Mattias after years of silence gets to the microphone and as an opera singer lavisciously sings the aria of his life. Surrounded by the ultimate desolation of the Faroe Islands.Ten years later Harstad’s magnum opus Max, Mischa and the Tet-Offensive (which gave him the European Literature Prize) appears. A breathtaking novel filled to the brim with sentences so beautiful that they nearly hurt reading them. Characters that go straight to your heart and that sometimes you would like to shake really badly. ‘I love to make my characters fall in love with non-perfect figures. They have to be real people with all their weaknesses and imperfections.” This human imperfection is most beautiful when captured by Johan’s own voice. Writing is for Johan the way to find his spot in this world, to literally demand space. And he does that with all of his might. Sometimes that clashes. With theatre directors and actors, when working at the National Norwegian Theatre and writing the prize winning Osv. And even more often with himself. When he throws 3 months of writing in the bin because it did not match flawlessly with the rest of the book. “By the end of the writing process the self doubt was practically self hatred. But: each crisis ends with a better idea for the novel.”

Norwegian ice caps melt even faster when Johan softly reads from his own work in melodious Norwegian. Put on some little extra for this mesmerising trip and Festival Talk.

We will soon announce who will be sitting on the sofa next to Johan. But we can already disclose that it is a Festival Talk about being on the road and looking for feeling at home. And dare to realize that it is too late to return there. About the restlessness in your head which sometimes make your head spin and which make you talk faster than words appear. About telling the plain truth. About looking for silence and magnificent desolation. About how we as a society take care of one another. Or not. About writers that secretly want to be musicians. And musicians that want to write. About putting yourself first. About scars left by conflicts and wars within ourselves.