Nico Jaco Van Dormael

NICO STURM + JACO VAN DORMAEL

  • zaterdag 30/11 18:00-19:00
Locatie
Balzaal Vooruit
Soort evenement
Festivalbabbel
Toegankelijkheid
  • Wheelchair
  • Language

Gastheer Martin Heylen


Acteren, regisseren, schrijven, presenteren … Nico Sturm doet het allemaal met even veel overgave. Niet-kiezen is ook een keuze, en het is een goeie. Een optreden als Pinokkio met een symfonisch orkest in de Elisabethzaal, zijn stem lenen aan een onstuimige dinosaurus, als springerige Wat Als?-reporter ‘toevallige’ passanten een micro onder hun neus duwen, telkens weer straalt hij spelplezier en levensplezier uit in elke vezel van zijn lijf. Of hij nu op het kleine scherm schittert, op het witte doek of op de theaterplanken, Nico speelt zonder rem op, praat met ogen vol vonkskes, geeft zich totaal en onvoorwaardelijk. Het is die heerlijke Sturm und Drang waarvoor wij helemaal gevallen zijn. En tussendoor strooit hij ook met levenswijsheden. Zoals die van De Heilige Drievuldigheid - die het ondertussen tot op een post-it aan onze frigo schopte “Koop elke dag iets niet-constructiefs voor jezelf of een ander. Heb de ambitie om elke dag iets bij te leren, hoe klein, onnozel of intens ook. Het kan overal vandaan komen: uit de krant, een boek, een babbel, een liedje. En tot slot: zeg elke dag tegen iemand dat je hem of haar graag ziet. Het maakt jouw dag beter, en die van een ander. Het is als met fietsen: eenmaal je het onder de knie hebt, gaat het vanzelf.” Diezelfde overgave en liefde voor het leven legt hij aan de dag als regisseur bij Tutti Fratelli. Samen met Festivalvriendin Reinhilde Decleir en hun fratelli stomen ze zich helemaal klaar voor hun nieuwste productie, De Onzichtbaren. Waarbij ze uitgesproken dromen van een wonderland “met een landschap geboetseerd naar een cowboyfilm, danszalen in fluweel en mensen engelen-gelijk”. Een ode aan de fantasie, een verbeelding van het verborgene. 

We brengen Nico en zijn droomwereld samen met dé Meester van de scenografie Jaco Van Dormael. We kennen hem allemaal van cinema-pareltjes Toto le Héros (winnaar Camera d’or op Filmfestival van Cannes), Le Huitième Jour (nominatie voor The Golden Globes), Mr. Nobody en Le Tout Nouveau Testament. Het zijn films waar je stuk voor stuk zijn liefde voor de magie van het theater voelt, films waarbij Jaco fijntjes laat voelen dat hij waar en wanneer hij wil, kan ingrijpen als een almachtige regisseur. Hij speelt er met de klassieke wetten van de film, haalt de chronologie door elkaar, verwijst simpele oorzaak-gevolg-redeneringen naar de vuilnisbak, stelt vragen zonder duidelijke antwoorden te geven, verplaatst zonder verpinken het perspectief en neemt zijn publiek mee op een surrealistische trip. Het vertelt iets over de mens Jaco. “Bestaan, dat is toch vreemd? Wat is de werkelijkheid voor de vogel die zonet langs het raam vloog of voor de huismijt in dit tapijt? We schrijven, schilderen, musiceren, beeldhouwen volgens mij om onze perceptie van de wereld te delen met de andere. Resoneert mijn waarneming bij de andere? Stelt hij zich dezelfde vragen? Wat ziet hij? Daarom maak ik films: om de andere te ontmoeten.” Net zoals je in zijn films de invloed van theater voelt, is dat omgekeerd al even sterk. Want ook op scène maakt hij een magische mix van beeld en woord, van dans en poëzie. Wie de voorstellingen Kiss & Cry en/of Cold Blood zag, kan nooit meer op een ongeïnteresseerde manier naar handen kijken. Het is telkens opnieuw de kracht van Jaco: door in te zoomen op alledaagse handelingen, prikkelt hij zijn publiek om de wereld met een ander perspectief te benaderen. Om de poëzie te zien in doodgewone dingen. Om je te verwonderen over de elegante schoonheid van lichaam en brein, natuur en taal.  


Een Festivalbabbel met twee droomzoekers over onbewandelde paden. Over de andere levens die je had kunnen leiden, over de ontmoetingen die je misliep, over de gesprekken die je niet had. Over de beslissingen die je leven een beslissende richting in stuurden, en over de keuzes die voor jou gemaakt werden. Over het point of no return. Over vertrouwen op je instinct. Over af en toe een pralientje voor jezelf kopen. Over dans als taal, en met taal spelen als dansen. Over de kwetsbaarheid van het bestaan. Over de job van je leven. Over spelen. Over een stad als personage. Over de wat als vragen, die we enkel in poëzie, film, theater … kunnen beantwoorden.

 

Deze Festivalbabbel vindt plaats in een mix van Frans, Nederlands en Engels.