Charlotte Adigery Cameron Vandenbroucke

CHARLOTTE ADIGERY + CAMERON VANDENBROUCKE

  • zaterdag 30/11 16:30-17:30
Locatie
Balzaal Vooruit
Soort evenement
Festivalbabbel
Toegankelijkheid
  • Wheelchair
  • Language

Gastheer Martin Heylen


Het is een terugkerend fenomeen: in zowat elk interview, elk concertverslag, elke aankondiging … wordt zangeres Charlotte Adigéry steevast betiteld als superster in wording. En wie zijn wij om dat tegen te spreken? :) Op het podium palmt ze ons steevast in met een steengoeie performance, nu eens in de rauwe punky gedaante van WWWater. Dan weer als Charlotte, de verhalenverteller met meer gepolijste songs. Elke keer opnieuw maakt ze haar sterke en eigenwijze live-reputatie waar. Ze zocht én zoekt naar haar eigen muziektaal, en die taal is er één die mensen verbindt. Op een podium staan en een concert geven, het is voor haar een intense spirituele en fysieke beleving. “Wanneer ik kan optreden, heb ik het gevoel dat ik helemaal in mijn lijf zit. Dan voel ik liefde en verbondenheid met iedereen in de zaal.” Hoe flegmatiek en explosief ze op het podium staat, zo attent en bescheiden is ze in het dagelijks leven. Bloednuchter spreekt ze over dat moment waarop haar carrière is begonnen. “Heel simpel: ik ben gewoon op een podium gaan staan.” Ze maakte furore als backing vocal bij Arsenal en Baloji, maar voelde al gauw dat het tijd werd om haar eigen verhaal te vertellen. Het was tijdens de opnames van de cultfilm Belgica dat ze ontdekt werd door de broertjes Dewaele. Niet toevallig verscheen haar tweede ep Zandoli dan ook op hun DEEWEE-platenlabel. Ondertussen zong ze ook mee op songs van Stikstof, Soulwax, Beraadgesclagen, Baloji … Een gulzige artieste, die haar muzikaal talent erfde van haar moeder.  

We brengen haar samen met het charismatische koers-talent Cameron Vandenbroucke, gezegend met de bekendste wieler-achternaam van dit land. Het valt sowieso niet mee om de schoenen van je ouders te vullen. Maar wanneer die schoenen klikpedaaltjes zijn, en je vader niets minder dan een wielerfenomeen was, is het al helemaal geen makkelijke opdracht. Net als haar papa - de man die genoeg had aan drie medeklinkers - leek ze nochtans geboren voor een andere sportcarrière. Ze liet met haar piepjonge loopbenen iedereen achter zich in atletiekwedstrijden, veroverde de ene na de andere Belgische titel, maar moest uiteindelijk haar loopshirt aan de kapstok hangen toen ze na een aanrijding een longembolie kreeg. Het leven heeft soms een vreemd gevoel voor humor. Ze herontdekte de fiets, plooide zich op een even elegante manier op het zadel als, wel ja il bimbo d’oro en reed in de luwte enkele kermiskoersen. Afgelopen zomer stond ze voor het eerst te blinken in een gloednieuw LottoSoudal-shirtje, aan de start van een profwedstrijd: het prestigieuze La Course. Ze was nog maar net over de streep, of ze liet al verstaan dat haar resultaat teleurstellend was, maar dat ze alleen maar honger had naar meer. Naar meer korte pittige hellingen. Naar meer kilometers op de trappers. Het typeert haar gedrevenheid en verbetenheid. Meer nog dan willen winnen van de anderen, ziet ze zichzelf als grootste uitdager. We kunnen niet wachten om aan de rand van de weg onze keel te gaan schor schreeuwen voor deze VDB. 


Een Festivalbabbel met twee piepjonge klasbakken over sport en muziek om te ontsnappen aan de alledaagsheid van het leven. Over het streven naar een groots en intens leven, en tegelijk snakken naar regelmaat en gelijkmatigheid en veiligheid en vertrouwen. Over hoe belangrijk het is in een warm nest op te groeien. Over het temmen van de demonen van onzekerheid. Over voorbeeldfiguren om naar op te kijken, en over (groot)ouders die hun best doen. Over franjes, en die ook overboord kunnen gooien. Over verbondenheid voelen, en boven jezelf kunnen uitstijgen door de steun van fans en publiek. Over omgaan met de druk, en jezelf een sabbatjaar gunnen.