Foto Weet Wat Je Eet

[VOLZET] WEET WAT JE EET

  • Thursday 13/12 13:30-15:00
  • Locatie
    Triodos Bank
  • Soort evenement
    Panelgesprek

Hendrik Dierendonck (beenhouwer), Mari Maris (auteur en groentenkok), Frank Nevens (Landbouwingenieur UGent), Michiel Korthals (professor Filosofie aan de Universiteit van Wageningen) en Vera Dua (voorzitter Bond Beter Leefmilieu). Yasmina El Messaoudi (journalist Charlie Magazine) zal modereren.

“Zalmkwekers kunnen aan de hand van een kleurenkaart kiezen welke kleur zij willen geven aan hun zalmfilets. Vergelijk het met verf kiezen in de winkel: de kwekers kunnen kiezen uit kleurenpaletten, gaande van oudroze tot knaloranje.” Noem ons naïef, maar wij moesten toch onze zalmroze ontgoocheling wegslikken bij dit bericht van De Inspecteur bij Radio 2. Wie zijn heil eerder zoekt in een zwam in plaats van een zalm, moeten we ook teleurstellen. Truffelolie bevat geen spoor van truffel, enkel het synthetische 2,4-dithiapentaan dat je bedrieglijk verleidt met een vleugje truffelaroma. Gelukkig zijn er nog zekerheden als Parmigiano Reggiano, dat gemaakt wordt van vrolijk blije bergkoeien die enkel vers gras en hooi eten … Toch? Helaas. Dierenrechtenorganisatie Compassion in World Farming sloeg ook deze mythe aan diggelen, toen het undercover ging in de Italiaanse regio Parma. Bij negen boerderijen ontdekte CIWF graatmagere Amerikaanse koeien - de plofkip onder de melkkoeien - en onverzorgde stallen. En toch kreeg de kaas het strenge Parmigiano-keurmerk.

Hebben we eigenlijk wel een benul van wat op ons bord ligt? Hoewel we makkelijker dan ooit toegang hebben tot kennis, lijken consumenten meer dan ooit op de dool. Suikervrije wafeltjes (van niet nadergenoemd merk) die de gezonde hemel lijken te beloven, bevatten in praktijk meer kilocalorieën dan klassieke wafeltjes, en zijn bovendien dubbel zo duur. Appelstroop, glucose-fructosestroop, moutextract … het mag dan gezonder klinken dan suiker, in eetbare praktijk is het een misleidende schuilnaam. Voedingsdeskundige Patrick Mullie aan de VUB windt er geen doekjes om: "Stevia is de grootste kwakzalverij van de voorbije jaren. Heel het gedoe over het natuurlijke karakter is niets anders dan marketing.” Coca-Cola-Life (met stevia) bevat zogezegd 33% minder suiker dan andere cola’s, maar telt nog altijd flink wat calorieën. Ter vergelijking: een klassieke Coca-Cola bevat 139 calorieën, Coca-Cola Life 89. Hoe kunnen we ingrediëntenlijstjes en verpakkingen beter lezen? Hoe suikervrij is suikervrij eigenlijk?

En we worden niet alleen in de winkel zelf misleid. Er verschijnen wekelijks 200 nieuwe studies over voeding die heel makkelijk gedeeld worden door klassieke en sociale media. Nu eens is chocolade goed voor je hart. Dan weer verlagen sinaasappelen je bloeddruk. Of doet koffie wonderen voor de ziekte van parkinson. Of moeten we met zijn allen aan het speltbrood en de glutenvrije pasta. Jan Delcour, graantechnoloog van de KULeuven relativeert de voedsel-hypes: ‘Glutenvrij eten is een absurditeit; slechts een heel kleine minderheid heeft er baat bij. Het kan geen kwaad, maar het zal je veel geld kosten voor niets. (…) Spelt bestaat uit zetmeel, proteïnen, vezels en lipiden. Die mix verschilt amper van de samenstelling van tarwe, ik zie niet in waarom het gezonder zou zijn.” En voor onze ecologische voetafdruk lijkt de spelt-obsessie zelfs schadelijk: "Bij spelt bedraagt de oogst per hectare ongeveer de helft van die van gewone tarwe. Dat maakt niet alleen de productie duurder, maar ook is er zo minder ruimte voor andere gewassen.” Tot die conclusie komt ook de toonaangevende Hoogleraar Voedingsleer Martijn Katan: “Nieuws over voeding, mag je meestal negeren”, is zowat de samenvatting diens jongste boek waarin hij in één zwier 70 voedingsmythes onderuit haalt.

Hoe kunnen we fake food news bestrijden? Is de industrie machtiger dan de politiek? Hoe is (verborgen) suiker zo dominant geworden in onze eetgewoonten en cultuur? En heeft iemand al ergens die actieve bifidus gevonden?