Barmhartig

[VOLZET] WE DOEN HET ZELF WEL: HET BARMHARTIGE MIDDENVELD

  • Thursday 13/12 13:30-15:00
  • Locatie
    Publieksruimte Amsab
  • Soort evenement
    Panelgesprek

Patrick Legein (initiatiefnemer en drijvende kracht achter vzw Humain), Samira Atillah (columnist en activist), Farah Laporte (coördinator Refu Interim), Lisa De Bode (journalist en co-auteur van het boek 'Europa, An Illustrated Introduction to Europe for Migrants and Refugees') en Benjamin Gerard (drijvende kracht achter Rising You(th)). Aimée Fidèle Mukunde (medewerker Minderhedenforum) leidt het gesprek in goede banen.

Journalisten schreven over de jungle rond Calais of brachten stiekem verslag uit van het overbevolkte en smerige vluchtelingenkamp Moria op Lesbos. En er waren beelden. Beelden die zich vlijmscherp op het netvlies brandden. Beelden als het wanhopige gezicht van de de Syrische man die de oorlog in zijn land ontvluchtte en - zijn dochtertje in een zwemvestje tegen zich aan drukkend - huilend de verte in staarde. Plots kregen de duizenden vluchtelingen, die het leven lieten in de ijskoude dieptes van de Middellandse Zee - een gezicht. Een radeloos, uitgeput, moegestreden gezicht.

Er was hoop. Dat deze man voor deze humanitaire crisis zou betekenen, wat de iconische Kim Phuc betekende voor de Vietnamoorlog betekende … De trigger voor een massale roep voor een fatsoenlijke reactie van Europese beleidsmakers, een humaan asielbeleid.

Gelukkig namen in afwachting van een krachtdadig Europees beleid, heel wat hulporganisaties en individuele burgers het heft in eigen handen. Zoals het Turkse bruidspaar dat twee jaar geleden 4000 Syrische vluchtelingen uitnodigde op hun huwelijk om samen hun feestbanket te delen. Of Adriana Costa Santos, de jonge Portugese studente in 2015 in het Maximilaanpark in hartje Brussel zag in welke omstandigheden vluchtelingen en thuislozen verbleven wachtend op de registratie van hun asielaanvraag. Samen met haar vriend ging ze op zoek naar een slaapplek voor hen door ze te koppelen aan gezinnen. Het begon met 8 vluchtelingen. Intussen regelt Adriana een slaapplek voor 400 à 500 (trans)migranten per dag, samen met honderden vrijwilligers en duizenden gastgezinnen. Personenwagens vol dekens, schoenen, tenten, zeilen en andere hulpgoederen trokken al naar Calais om daar uit te delen in de geïmproviseerde tentenkampen. 

Gelukkig zijn zij niet alleen. Ook op vlak van de duurzamere integratie zijn het veelal burgers en burgerorganisaties die de steken opvangen waar de overheid ze laat vallen: in de zoektocht naar een betaalbare woonst, een job, een buurtnetwerk. We laten heel graag enkele mooie en moedige initiatieven aan het woord.