Matteo Simoni En Coely

Matteo Simoni + Coely Mbueno

  • zaterdag 16/12 13:30-14:30
  • Locatie
    Balzaal Vooruit
  • Soort evenement
    Festivalbabbels

Acteur Matteo Simoni heeft zich in ons collectief geheugen genesteld met enkele onsterfelijke personages. Figuren die ons meteen doen gniffelen waneer we hun stem in ons hoofd horen en hun neurotische moves voor ons netvlies zien verschijnen: Smos - “zeker Safety First” - en Callboy Devon - “en nu gaan we vegen” - zijn instant klassiekers geworden. Maar Simoni is véél meer dan de tragikomische typetjes waarmee hij de huiskamerharten stal. Ook het theaterpubliek palmt hij telkens weer, niet zelden als één van de spartelende troostzoekende personage in de stukken van zijn eigenzinnige gezelschap FC Bergman. “Ik wil een vrolijke mens zijn. Maar theater moet meer zijn dan enkele leuke scènes. Er moet een noodzaak zijn, het moet net over existentiële vragen gaan.” De dedication waarmee in Safety First geflirt wordt, is bij de acteur Matteo meer dan een gimmick. “Als acteur doe je er alles aan om je in te leven in je rol.” En dus smijt hij zich, elke keer opnieuw. Voor zijn vertolking van de jonge migrant Rocco Granata in Marina ging hij een enkele weken wonen in Tropea, om zich het Calabrese dialect eigen te maken. Met succes, hij had zo maar even de jeugdige accordeonheld kunnen zijn. Voor zijn rol als Callboy liet hij een nektapijt groeien en kampeerde hij in de fitness. En met even veel overgave bereidde hij zich voor op zijn rol als patser (mét foute joggingbroek) in de nieuwe prent van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Gulzig in het leven, maar ook gulzig in het geven. Het is een combi om van te houden.


Wij brengen hem samen met de Antwerpse hip hop queen Coely Mbueno, een ander piepjong podiumbeest barstensvol talent. Amper 23 lentes jong, en al een comeback achter de rug na twee jaar radiostilte. Nadat ze als 17-jarige pijlsnel naar de hoogste regionen van de hitlijsten schoot, de zomerse festivalpodia veroverde en als voorprogramma de planken opwarmde voor Kanye West en De La Soul … sloeg de stress plots toe. Ze had het nodig om even de hete adem van publiek en podia van zich af te werpen en in de luwte te groeien. Het resultaat van die afzondering en muzikale herbronning sloeg afgelopen voorjaar in als een bom. De beat en lyrics van Don’t care bonzen, schuren en bonken het bloed rechtstreeks van je hart naar je longen naar je kleine teentje en terug. En het zijn niet alleen de beats die je raken. Haar lyrics zijn persoonlijk en pittig. “And i know i gotta be grateful, cause right now it is kind of amazing. I got songs featured in playlists, still underrated. But now we got food on the table.” Het vergt moed om je ziel op tafel te leggen, de randjes zicht- en voelbaar. Coely had geen evidente jeugd. Maar voor wrok is geen plaats, ze kiest liever voor liefde en dankbaarheid. Een positieve powerbom die de stukjes Congo in haar lijf moeiteloos verbindt met het opgroeien in België vandaag. Ze weet haar rauwe verontwaardiging en oprechte verwondering te verwoorden, maar vertelt daarmee ook universele verhalen. En die onuitputtelijke energie? Die haalt ze uit publiek en optreden, uit familie, maar ook uit gebed. Haar voeten stevig op de grond, haar hoofd heerlijk in de wolken. Want ze durft luidop dromen van zotte internationale toekomstscenario’s en tegelijk lijkt ze heel nuchter ‘to go with the flow’. Dit is een babbel waarvan u binnen een aantal jaren kan opscheppen dat u erbij was en dat u toen al voelde dat die twee de wereld gingen veroveren :)


Een Festivalbabbel over snel volwassen worden en de zoekende zieltjes die we allemaal zijn, over een gezonde portie ijdelheid en naïviteit, over de liefde van en voor het publiek, over de moed om jezelf te zijn en de drang een rol te spelen, over de reis die pas begonnen is en de kracht van een warm nest, over de rollercoaster die het leven soms is …