Img 0335

[VOLZET] ITALIE: EEN LAND IN SPREIDSTAND?

  • Saturday 15/12 16:00-17:30
  • Locatie
    Foyer Theaterzaal Vooruit
  • Soort evenement
    Panelgesprek

Hedwig Zeedijk (journalist en auteur van 'Gids naar de ziel van Rome'), Joost Houtman (copy- en ghostwriter, scenarist, podmaster en auteur van 'Bella Figura, waarom Italianen zo Italiaans zijn'), Mara Santi (professor Italiaanse literatuur aan de UGent) en Ine Roox (journalist De Standaard en auteur va 'Italie: de schaduwkant van een zonovergoten land'). Lode Delputte (journalist De Morgen) modereert het gesprek.

Elk jaar grijpen we met het Festival de kans om een panelgesprek te organiseren waarbij we inzoomen op een specifiek land of regio. Zo brachten we de voorbije jaren panels samen die hun licht lieten schijnen over Turkije, Zwart Afrika, Rusland, China ... Dit jaar willen we focussen op Italië. Niet alleen omdat het land centraal staat, wanneer je iets zinnigs wil zeggen over migratie in Europa. Maar ook omdat de verkiezingen van afgelopen lente een bijzonder boeiende - en misschien ook wel pijnlijke -  tweedeling in de samenleving blootlegden. De traditionele partijen moesten de duimen leggen voor de twee populistische uitdagers die sindsdien een regering vormden: de Vijfsterrenbeweging en de radicaal-rechtse Lega.

Waarom zijn populistische leiders met autocratische trekken niet zelden zo populair bij het Italiaanse kiespubliek? Hoe valt het politieke stemgedrag en de harde politieke taal over migranten te rijmen met de vele burgers in Sicilië, Zuid-Italië, Lampedusa ... die vluchtelingen opvangen? Is migratie de grootste uitdaging van het huidige Italië? Of toch maar toerisme? Want sommige steden en regio’s kreunen onder de toeristenstromen (denk aan Venetië, de Cinque Terre ...), hoewel toerisme sommige regio's en dorpjes ook een nieuwe boost heeft gegeven. Ligt de toekomst in duurzaam toerisme, waarbij dagjesmensen liever worden geweerd, maar toeristen bewuster worden gemaakt van de geschiedenis en kwetsbare natuur van berggebieden, kustdorpjes, culturele erfgoed ... ?

En how about emigratie? Want het politieke discours lijkt nu vooral te focussen op de enorme uitdagingen die immigratie met zich meebrengt, maar elk jaar verruilen 100.000 (!) jonge Italianen hun thuisland voor een ander land. Heeft Italië haar jongeren niets meer te bieden? Is de bureaucratische molen te verstikkend en traag dat elke ondernemingszin gefnuikt wordt? Verklaart dat deels de populariteit van de vijfsterrenbeweging, die resoluut wou breken met oude politieke bestel? Of heeft die populariteit toch meer te maken met de hoge werkloosheidsgraad en de knagende armoede, en het gevoel dat ze niet serieus worden genomen door Europa? De winnaars van de afgelopen verkiezingen - de Lega en de Vijfsterrenbeweging -  beloofden aanzienlijke verlaging van de belastingen, het terugdraaien van de verhoging van de pensioenleeftijd, een expansief begrotingsbeleid en de invoering van een basisinkomen. Maar Europa staat hier niet voor te juichen, want de overheidsschuld is al hoog. Moet Italië een Grieks scenario vrezen? Of is het vooral de rest van de Europese Unie die het Italiaanse begrotingstekort een tragedie zou vinden?

Hoe groot is de invloed van de maffia nog in het politieke toneel, justitie, entertainment, handel, migratie ... ? Of wegenbouw? Wat vertelt de ingestorte brug in Genua over het hedendaagse Italië?  

Hoe kijken Italianen naar hun eigen 20ste eeuwse verleden (bij de afgelopen stembusgang stond de kleindochter van Mussolini op de lijst van de Fratelli d'Italia (de partij van Berlusconi). Zou dat in pakweg Duitsland ook mogelijk zijn met de - fictieve - kleindochter van Hitler? Wat verklaart de enorme populariteit van populistische politici à la Berlusconi tot op vandaag - met zijn schaamteloze bungabunga in het toch nog katholieke Italië? Is Italië ook op dat vlak een land in spreidstand?