Beeld Verstand

Is het verstandshuwelijk terug van (nooit) weggeweest?

  • donderdag 14/12 16:00-17:30
  • Locatie
    Theaterzaal Vooruit
  • Soort evenement
    Panelgesprek


Met Naema Tahir (auteur), Sybille Vanweehaeghe (seksuologe, relatietherapeut en moraalfilosoof), Dirk De Wachter (psychiater) en Rika Ponnet (seksuologe en relatiebemiddelaar). Moderator: Bieke Ilegems (journalist ATV).


Liefde op het eerste gezicht, Blind Date … het waren bescheiden tv-successen uit de tijd dat vier nog gewoon VT4 was, een citytrip naar Palma de Mallorca het einde van de wereld leek en “Leentje zo is er maar ééntje” luidop droomde van haar motto. Nog bescheidener was het succes op liefdesvlak, we durven luidop te twijfelen of er één liefdeskoppel de buffalo-jaren ’90 overleefd heeft.

Het was een tijd waarin we nog volop geloofden in de liefdesvonk die meteen moet overslaan, in de passie op het eerste gezicht, in verliefdheid als de beste start van een stabiele relatie. “Maar als de vlinders sterven in je schoot, dan rijst de levensgrote vraag, is de liefde minder groot?”, kinderen van diezelfde jaren ’90 met luddevudde kunnen meteen de Clouseauhit over weggesmolten passie meezingen. Want de cijfers liegen er niet om: wanneer het op relaties aankomt, hebben we toch nog wel wat te leren. Maar liefst een derde van de huwelijken draait vandaag uit op een scheiding (bij samenwoners gaat het over de helft).

En dus pakken we het vandaag we het in onze datingprogramma’s iets rationeler aan. We laten ons koppelen door relatie-experten, psychologen, seksuologen … die kandidaten op zoek naar liefde aan elkaar koppelen door middel van een checklist en objectieve criteria: studies, job, woonplaats, kinderwens, sociaal-economische achtergrond, ambitie, zelfs eenzelfde mate van aantrekkelijkheid (hoewel dat laatste moeilijk objectief meetbaar te noemen is). De makers van het succesprogramma Blind Getrouwd gaan er zelfs vrij ver in. Om te vermijden dat de koppels a priori de hoop op een goeie relatie opgeven, vermijden ze dat de partners elkaar zien vòòr ze elkaar het ja-woord geven en plechtig beloven hun gearrangeerde relatie alle kansen op slagen geven.

Klinkt bekend in de oren niet? Rationele parameters gebruiken als basis voor een stabiele relatie en elkaar amper zien voor het officiële engagement? Heel wat niet-Westerse culturen (en nog niet zo lang geleden in onze eigen geschiedenis zien we gelijkaardige patronen) geloven heel sterk in de sterkte van het gearrangeerde huwelijk. Alleen wordt het stuur daarbij niet in handen van wetenschappelijke experten gelegd, maar wel in die van de ouders. Zijn die parameters niet gelijkaardig? Zijn de slaagkansen van een huwelijk hoger wanneer we ons niet laten leiden door het uiterlijk en overslaande vonken?

Zijn rationele matches de toekomst? Zijn we het romantische ideaal helemaal ontgroeid of hebben de hoge scheidingscijfers te maken met onze langere levensverwachting en seriële monogamie? Is ons enthousiasme over Blind Getrouwd niet hypocriet wanneer we gearrangeerde huwelijken in andere culturen veroordelen? Waar ligt de morele grens?