Ignaas Devisch C Koen Broos En Hagar Peeters C Koos Breukel

Ignaas Devisch + Hagar Peeters

  • vrijdag 15/12 16:30-17:30
  • Locatie
    Balzaal Vooruit
  • Soort evenement
    Festivalbabbels

Filosoof Ignaas Devisch is een plezier om naar te luisteren, zijn verfrissende pleidooien een verademing in het soms vastgeroeste en gepolariseerde maatschappelijke debat. Niet bang om grote vragen te stellen, maar ook niet te beroerd om samen met zijn gesprekspartners de mogelijke antwoorden af te tasten zonder te goochelen met het grote gelijk. Zijn rusteloosheid is aanstekelijk, zijn begeesterend enthousiasme onvervalst. Zijn vorige boek, waarin hij die rusteloosheid zelf onder de loep nam, deed heel wat bezige bijtjes opgelucht ademhalen. Hij nuanceerde de veelal moraliserende lifestyle-rubrieken over de gejaagdheid van het leven (vaak gekoppeld aan een wedstrijdvraag waarbij je een wellness-citytripje kan winnen om gezellig te ontstressen). Om gelukkig te zijn, moeten we niet streven naar een levenslange dolce far niente, want 'rusteloosheid' is net een drive om een zinvol leven te leiden. En dus wie hard werkt en dat werk als betekenisvol ervaart, knalt niet per sé met zijn hoofd tegen de burn-out-muur. Het was een warm pleidooi om mateloos en met passie te leven, om de dingen te doen die jouw leven (en dat van je dierbaren) de moeite waard maken, en om alle negatieve onrust overboord te gooien. Pas wanneer je jouw innerlijke drive negeert en compleet vervreemdt van jouw harde arbeid, dreigt het gevaar van dat donkere opgebrande schaduwland. Net zo intens als hij de begrippen onrust en rusteloosheid onderzocht, bijt hij zich nu vast in ‘empathie’. In zijn binnenkort te verschijnen boek Het empathisch teveel is hij kritisch over de roep om meer empathie als wondermiddel om sociale ongelijkheid een halt toe te roepen. Want gaan onze emoties niet te veel met ons aan de haal wanneer we nood hebben aan een rationeel politieke debat en moreel handelen? Maar hoe zit het met empathie in persoonlijke verhoudingen? Hebben we op dat vlak - in tegenstelling tot het politieke schouwtoneel - niet meer nood om ons in te leven in de beweegredenen, dromen, verlangens, ervaringen … van onze nauwe verwanten? En kan de rationele slinger ook doorslaan in ethische debatten over genetische afwijkingen?


Om de valkuilen en kansen van empathie in persoonlijke en publieke relaties af te tasten, brengen we Ignaas heel graag samen met Hagar Peeters, de schrijfster die vorig jaar de Fintro Literatuurprijs won. Malva is een krachtige roman - vol magisch-realistische elementen - maar geen fictie. Want voor haar verhaal baseerde ze zich op brieven, memoires en andere historische bronnen. Het boek onthult een bijzonder pijnlijke kloof tussen de publieke held Pablo Neruda en de man die koudweg zijn vrouw en kind van zich af schudde als een lichaam dat een ziek orgaan afstoot. De man die de ontroerendste en krachtigste liefdespoëzie neerpende … De man die zijn stem verhief voor de verdrukten in zijn thuisland Chili en streed voor gelijkheid … De man die bij uitstek over de niet gehoorde mens schreef en de onderdrukte indianen in Canto General een stem gaf … Net die man had zijn dochter Malva - geboren met een hersenletsel - doodgezwegen. In zijn memoires Ik beken ik heb geleefd duikt haar naam niet één keer op. Hij koos ervoor om de wereld zijn gezicht te tonen en zijn rug te keren naar zijn naasten. Bij veel lezers was het boek een zwaar te verteren pil, een held viel van zijn voetstuk. Maar het boek gaat over veel meer dan alleen Pablo en Malva. Het is een universeel literair eerbetoon aan zo veel andere verzwegen kinderen van beroemdheden die geboren werden met een lichamelijke of psychische beperking (en in het boek ook letterlijk een stem krijgen). En het heeft een persoonlijke component. Want Hagar groeide als kind zelf op met een afwezige vader. Het was in een poging om zijn leven beter te begrijpen, dat ze zijn dagboeken achterna reisde naar Zuid-Amerika en op het vergeten verhaal van Malva stootte. Vanuit haar eigen kwetsuur, puurde ze een universeel verhaal uit haar pen waarbij ze een stem gaf aan de stemlozen. Alleen maar respect daarvoor.


Een Festivalbabbel over een maatschappij die geen beperkingen verdraagt, over het vat vol afwijkingen dat de mens is, over de moeilijke balans tussen kunst en gezin en de vaak scheve balans tussen werk en privé, over grote vragen en vertwijfeling als antwoord, over reizen als vlucht voor de werkelijkheid of als blik op de wereld, over de vragen die literatuur ons in het gezicht kan gooien, over empathie in persoonlijke en politieke relaties, over de mens achter de helden en achter de misdadigers …