Fatinha Jan

FATINHA RAMOS + JAN SWERTS

  • Friday 14/12 16:30-17:30
  • Locatie
    Balzaal Vooruit
  • Soort evenement
    Festivalbabbel

Voor een keertje halen we Koningin van de Verbeelding Fatinha Ramos van achter haar tekentafel en plaatsen ze in de spotlights. Wie het Festival al even volgt, weet dat we lang een boon hebben voor deze illustratrice met de gulle lach. Voor haar verbeeldingskracht en hoe ze jong en oud uitnodigt om mee te duiken in haar fantasiewereld, er deel van uit te maken. En hen tegelijk prikkelt zelf ook wat meer aan de realiteit te ontsnappen. Voor haar liefde voor nuance en gelaagdheid: zowel letterlijk (hoe ze in het leven staat) als figuurlijk (hoe ze laagje per laagje aan haar tekeningen werkt). Voor de universele taal die ze vond, waarmee ze abstracte begrippen ('discriminatie' 'veiligheidsgevoel' 'melancholie' 'kwetsbaarheid' ...) in beeld kan brengen zodat elke ziel ze begrijpt en voelt. Hoe ze niet bang is om haar kwetsbaarheid te tonen. En tegelijk de kunst verstaat om die kwetsbaarheid ook bij andere mensen te zien. Voor de felle en intense kleuren waarmee ze de realiteit scherper en tegelijk zachter maakt. Omdat ze durft fouten maken, niet bang is om te botsen. Vijf jaar geleden besloot ze haar droom achterna te gaan en full time illustratrice te worden. “Nu heb ik mijn plaats gevonden. Het leven is te kort om het niet te spenderen aan wat je gelukkig maakt. Bij mij is dat tekenen.” Ondertussen rijgt ze de internationale prijzen aan elkaar, en vond haar werk al een plek in het MoMa (New York) en Centre Pompidou (Parijs). Zeg dus niet langer: “Fatinha Ramos is de Frida Kahlo van Antwerpen.” Maar zeg: "Frida Kahlo is de Fatinha Ramos van Mexico.”

We koppelen haar heel graag aan muzikant en componist Jan Swerts. Ook hij is niet bang om heftige emoties als angst, verliefdheid, pijn ... in de ogen te kijken. Integendeel, het is de grote kracht van zijn muziek en live-optredens. Wie de plaat Schaduwland beluisterde, begrijpt ongetwijfeld wat we bedoelen.  En er is meer. Afgelopen lente kwam het boek Een duiker op Mars uit, waaraan hij samen met zijn goede vriend en journalist Lander Deweer schreef. Het is een zoektocht in de wereld van Gilles de la Tourette, om de aandoening van zijn 9-jarige zoon beter te begrijpen. “Een queeste tegen de onwetendheid”, noemt hij het zelf. Want zowat iedereen denkt bij Tourette meteen aan ongecontroleerd vloeken in een drukke supermarkt en luidkeels enkele fuck en stront in het wilde weg gooien. Maar de schimmige ziekte is veel meer dan dat cliché. Zowat 1% van de mensen zou Tourette hebben, waarvan de helft daarvan hinder ondervindt. Maar het boek prikkelt om de grenzen van wat 'normaal' is, af te tasten. Hoe we kijken naar onszelf en naar anderen en hoe dat bepaalt wat we normaal, gezond, abnormaal, ziek ... vinden. Hoe twijfel er kan in sluipen, hoe je het moeilijk kan hebben met je eigen 'beperkingen' en die van de ander. Hoe hij met heel die zoektocht op een heel krachtige manier omgaat en daaruit kunst puurt … Daar hebben wij alleen maar uiterst veel respect voor.


Een Festivalbabbel over melancholie en saudade. Over de beste versie van jezelf willen zijn. Over persoonlijke gevoelens vertalen in een universeel herkenbare taal. Over ‘de maatschappelijke norm’ en hoe die bepaald wordt. Over je eigen beeldtaal of muziektaal vinden als artiest. Over prestatiedruk en koppig je eigen dromen blijven volgen.

© Foto Fatinha: Ann Dewulf