Brexit

EUROPA NA DE BREXIT

  • Thursday 13/12 13:30-15:00
  • Locatie
    Foyer Theaterzaal Vooruit
  • Soort evenement
    Panelgesprek

Met Miranda Ulens (Algemeen Secretaris ABVV), Jan Dumolyn (professor Geschiedenis aan de UGent), Dave Sinardet (professor Politieke Wetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel, gespecialiseerd in nationalisme), Louise Hoon (politicologe aan de Vrije Universiteit Brussel, gespecialiseerd in politieke partijen en verkiezingen in de Europese Unie) en Rik Van Cauwelaert (voormalig hoofdredacteur Knack). Moderator: Robin Ramaekers (VTM Nieuws)


Wantrouwen, intriges, leugens, valse beloftes, dramatische monologen, manipulatie, innerlijke conflicten en een portie waanzin. Het Europese verhaal van afgelopen jaren leest als een klassieke Griekse tragedie. Net op het moment dat de lijst uitdagingen die we nationaal niet aankunnen steeds langer wordt (klimaatopwarming, migratie, vrede, bescherming van de welvaartsstaat …), winnen eurosceptische partijen en politici aan populariteit en luide aanhangers. Met de voorlopig ultieme (anti)climax, de brexit.

Op minder dan een half jaar voor de definitieve uitstap van de Britten (29 maart 2019) is nog veel onduidelijk. Welke rechten hebben Europeanen die nu in het VK wonen nog na de brexit? Komen er opnieuw douanecontroles in Zeebrugge? Hebben de Britten een concurrentievoordeel op de wereldwijde handelsmarkt als ze niet meer aan Europese regels gebonden zijn? Hoe zullen de Ieren en Noord-Ieren reageren wanneer de Britten opnieuw grensposten openen? Was de keuze van onze overzeese buren gebaseerd op ‘leugens, zelfbedrog, valse beloftes en manipulatie’ zoals journalist Joris Luyendijk aangaf? Of is er meer aan de hand? Want de steile opmars van populistische partijen in heel wat Europese lidstaten, geeft aan dat brexit geen op zichzelf staand verhaal is.  

Vertolken populistische politici een ongenoegen uit de onderbuik van de maatschappij waarvoor we te lang blind waren? Waren Euro-believers te arrogant te denken dat een kwestie van voortschrijdend inzicht was? Is Europa (en democratie tout court) enkel het project van een hoogopgeleide, witte middenklasse die geen oog heeft voor de slachtoffers van de globalisering? Heeft Europa door haar rigide bezuinigingsbeleid (dat niet tot meer economische groei heeft geleid) haar eigen ondergang gedolven? Heeft de EU zich te weinig opgeworpen als beschermer - net op het moment dat ook nationale staten het lieten afweten? Waarom plooien wij terug achter onze regionale grenzen wanneer we politieke en uitdagingen tegenwind voelen? Horen extreem nationalistische landen thuis in de Europese Unie? Is Europa beter af zonder de ‘lastige Britten’ en is het beter om vooral verder te doen met de believers? Of is de brexit net het gedroomde excuus voor Eurohaters uit andere landen om ook hun EU-lidkaart terug te sturen, en en passent te overladen met alle zonden van de wereld? Was de brexit een katalysator voor fake news? Na de brexit leek het even alsof ook frexit en een nexit om de hoek loerden, maar die angst bleek voorbarig. Of niet? Blijft het farewell van Londen een uitzondering? Als Britten vandaag opnieuw naar de stembus trekken, zou de meerderheid dan nog steeds voor de brexit stemmen?

Gaat de EU gebukt onder een gebrek aan solidariteit? Of aan een gebrek aan ambitie? Hoe kan de EU zichzelf heruitvinden na de brexit?