Mei 68

DE ERFENIS VAN MEI '68

  • Friday 14/12 21:00-22:30
  • Locatie
    Dansstudio Vooruit
  • Soort evenement
    Panelgesprek

Nora Sleiderink (voormalig hoofdredacteur Veto), Walter Zinzen (voormalig journalist), Geert Buelens (professor Moderne Nederlandse Letterkunde aan de Universiteit van Utrecht en auteur van het boek De Jaren '60 en Warda El-Kaddouri (onderzoeker literatuurwetenschappen UGent). Ciska Hoet (directeur Rosa vzw) modereert.

We associëren de sixties, en in in het bijzonder het magische jaar 1968 met een periode van peace, love en kleurrijke bloemekes. Een  studentenrevolte in Parijs die ons wakker schudde, een hoopvolle Praagse Lente, protest tegen de oorlog in Vietnam, in ons eigen land een variant op de James Meredith-mars (genoemd naar de eerste Afro-Amerikaanse student die mocht studeren aan de universiteit van Mississippi) … Met niet zelden met jongeren - en arbeiders - in de hoofdrol. Maar 1968 was ook een bijzonder bloedig en gewelddadig jaar. Met de kille moord op burgerrechtenverdediger Martin Luther King in Memphis en presidentskandidaat Robert F. Kennedy in Los Angeles. Met de nietsontziende tanks van het Warschaupact die met geweld een einde maakten aan de hoopvolle Praagse Lente. Met de Mexicaanse politie en legertroepen die tien dagen voor het begin van de Olympische Spelen het vuur openden op een massabijeenkomst en daarbij minstens 300 dodelijke slachtoffers maakte.

De sixties laveerden tussen hoop en wanhoop, tussen luidop dromen van wereldvrede en bloedig  geweld, tussen ambitie en angst. Zijn de jaren ‘60 dan zo veel anders dan eender welke ander willekeurig gekozen hap uit de geschiedenis? In elk geval, het lijkt alsof de sixties niemand koud laat en geen enkel decennium zo gehaat als vereerd wordt.

Een halve eeuw na mei ‘68 proberen we de balans op te maken, met jong en oud aan de tafel. Geloven we niet meer dat de samenleving maakbaar is en leggen we eerder de nadruk op de maakbaarheid van het individu? Zijn we vandaag individualistischer of liggen we net veel meer wakker van wat er aan de andere kant van de wereldbol gebeurd? De revoltes en actiegroepen van de jaren ‘60 wilden de bestaande orde omver werpen, maar bulkten zelf van het patriarchisme en machocultuur, hoe valt dat te rijmen? Is een ambitieuze toekomstvisie bij burgers en politici vandaag weg? Of uiten we deze gewoon op een andere manier? Zijn jongeren vandaag niet ambitieuzer dan ooit om verder te dromen waar de mei ‘68ers hun ontgoocheling moeilijker kunnen wegslikken? Zijn de grote dromen van en door de babyboomgeneratie zelf stukgeslagen? Veelal vanuit angst ingegeven bleken de oudere stemmen doorslaggevend bij de keuze voor de Brexit, Trump, Salvini ... Is het te kort door de bocht om te stellen dat, als het aan de jongeren had gelegen, we nu niet zaten opgescheept met Trump en de Brexit?