Dave Eggers En Rafeef Ziadah En

[VOLZET] DAVE EGGERS + RAFEEF ZIADAH

  • Friday 14/12 21:00-22:30
  • Locatie
    Balzaal Vooruit
  • Soort evenement
    Festivalbabbel

Deze Festivalbabbel is in het Engels.
English announcement of this Festival talk here.


Vier jaar nadat het Zuid-Soedanese hoofdpersonage uit Wat is de Wat te gast was op het Festival van de Gelijkheid, mogen we nu ook de schrijver van die wereldwijde bestseller verwelkomen. Begin 2000 debuteerde Dave Eggers met het met het onder lovende recensies bedolven autobiografische boek E.H.V.V.D.G. (Een hartverscheurend verhaal van duizelingwekkende genialiteit). Het was een dijk van een debuut, waarin hij terugkijkt op de vroege dood van zijn ouders en de wijze waarop hij daarna zijn 8-jarige broertje opvoedde. Het aangrijpende verhaal is doorspekt met briesjes vol humor en knipogen vol zelfrelativering. In de boeken die hij daarna schreef, zette hij zichzelf veel meer op de achtergrond en gaf als evenwichtskunstenaar - dansend op de grens tussen romankunst en diepgravende journalistiek - stemlozen een stem. Hij slaagt erin om onderbelichte verhalen van slachtoffers van mensenrechtenschendingen in de schijnwerpers te brengen. Hoe hij het duizelingwekkende verhaal van Valentino Achak Deng op papier zette: de jongen die halsoverkop vluchtte uit zijn Zuid-Soedanees geboortedorp, zijn bijna bijbelse tocht door een land verscheurd door een bloederig conflict, het leven in een vluchtelingenkamp en zijn moeizame stappen als immigrant in de VS … Het maakt van Wat is de Wat een noodzakelijk boek voor eenieder die ooit iets zinnigs over migratie wil zeggen. Net als Zeitoun, het diepgravende literair-journalistieke werk dat de allesomvattende paranoia en het falen van de democratie na de doortocht van orkaan Katrina verstikkend in beeld bracht, door te focussen op het onwaarschijnlijke verhaal van één man. Kafka in New Orleans, met Abdul Zeitoun, Syrische Amerikaan en uitverkoren slachtoffer, in de hoofdrol. Hoe gruwelijk snel je burgerrechten een vodje papier blijken, wanneer paranoia en angst regeert. Het zijn tijdloze boeken, omdat het onrecht dat erin gesignaleerd wordt dat helaas ook is. Onder het mom van veiligheid worden ook vandaag, en niet alleen in de V.S., mensenrechten met de voeten vooruit getackeld. Behalve schrijver is Dave ook mensenrechtenactivist, grafisch vormgever, redacteur en stampte hij een eigen succesvolle uitgeverij uit de grond (McSweeney’s, vernoemd naar zijn mama). Bovendien zet hij zijn schouders onder enkele fantastische projecten waarbij stemlozen een stem krijgen (Voice of witness), jongeren uit minder evidente wijken aangevuurd worden hun eigen verhaal neer te schrijven (826 National) of geeft hij jonge opiniemakers en schrijvers het forum om een nieuw toekomstmodel uit te tekenen (The Hawkins Project - The international Congress of Youth Voices).

We brengen Dave graag samen met poëzieperformer en mensenrechtenactiviste Rafeef Ziadah. Wie haar eens op een podium zag slammen, kan zich niet voorstellen dat ze ooit schroom voelde om op te treden. Het waren de schoppen in haar maag en de verwijten naar haar hoofd van een gefrustreerde jongeman in Canada, die haar aanvuurden om haar poëzie op een podium te brengen. Shades of Anger en een staande ovatie van een bomvolle zaal was het resultaat. Poëzie boorde zich nooit zo resoluut onder de huid een weg onder je huid naar de binnenkant van je botten. Kropke. Keel. Slik. En een shot onder je kont. In 2009 bracht ze haar debuutalbum Hadeel uit. Zes jaar later volgde het spoken word album We teach Life, sir. Wie deze vier ogenschijnlijk simpele woorden ooit uit de mond van Rafeef hoorde, vergeet ze nooit meer. We. Teach. Life. Sir. Een schreeuw van woede en frustratie klonk nooit zo poëtisch, als een uitputtende dans van woorden en klanken waarbij je hoofd na afloop nog minutenlang lijkt rond te tollen. Rafeef Ziadah woont vandaag - na vele omzwervingen - in Londen. Maar ze reist de wereld rond om als performancedichter haar stem te laten horen over leven in ballingschap en de strijd tegen onderdrukking in woorden te gieten. Youtubevideo’s van haar slams worden oneindig veel bekeken en gedeeld. Of kunst dan de wereld kan redden? Het kan alleszins mensen inspireren om het niet op te geven. Het kan complexe conflicten helderder maken door de alledaagsheid en menselijkheid in het verhaal te tonen. Het kan porren tussen de ribben, ontroeren, inspireren en uitdagen …

Een Festivalbabbel over hoe literatuur via menselijke en dagdagelijkse verhalen een complexe realiteit en gelaagde problematiek behapbaar kan maken. En je zo aanzetten om je kont op te heffen en te engageren voor mensenrechten en menselijke waardigheid. Over wat het doet met een mens, woordvoerder te zijn van unheard voices. Over woorden die porren tussen de ribben en kunst die inspireert om de strijd om rechtvaardigheid niet op te geven.