Body

[VOLZET] BODY POSITIVITY

  • Thursday 13/12 16:00-17:30
  • Locatie
    Foyer Theaterzaal Vooruit
  • Soort evenement
    Panelgesprek

Chrostin (illustrator), Raia Maria-Laura (fotograaf en plus size model), Stan Monstrey (professor Plastische chirurgie aan de UGent) en Sabine Peeters (visagiste en auteur). Aurélie Van de Peer (auteur bij Charlie Magazine) leidt het gesprek.

Hoe zwaar het traditionele magere witte schoonheidsideaal woog op onze geesten, werd opgelucht duidelijk sinds de body positivity beweging aan kracht, zichtbaarheid en invloed won. Wanneer mensen zich kunnen tonen hoe ze zijn, mooi zijn in hun niet beantwoorden aan de onhaalbare idealen, betekent dat onnoemelijk veel voor anderen die zich hierin kunnen herkennen.

Tegelijk blijven vooroordelen t.o.v. bepaalde lichaamstypes hardnekkig. En dus worden voortrekkers van body positivity niet altijd toegejuicht, maar krijgen ze ook bakken bagger over zich heen. Radiomaker Annelies Moons getuigt:  “Ik kreeg ooit zelf op facebook na een radio-uitzending de reactie: 'onze sociale zekerheid zal wel opdraaien voor de obesitas van mevrouw'. En dat is het erge: die persoon denkt ik ongezond leef, maar ik sport en eet gezond, ik heb nu eenmaal die bepaalde aanleg." Ook Stephanie Yeboah van Nerd About Town herkent maar al te goed de haatreacties: “Een opmerking die ik ooit eens kreeg kwam van iemand die zich afvroeg of ik kon berekenen hoeveel ik de belastingsbetaler kostte door zo dik te zijn. Of ik me nooit schuldig voelde dat er mensen zijn die op wachtlijsten staan voor ziekenhuisbedden en dokters, terwijl ik mezelf vrijwillig ziek at. (...) Ironisch genoeg is de enige keer dat ik ooit in het ziekenhuis ben beland 'omdat ik te dik ben', die keer dat een pestkop die me altijd uitlachte met mijn gewicht me van een gebouw had geduwd en ik mijn rug had gebroken."

Body positivity is het accepteren en bewust representeren van schoonheid in alle vormen, kleuren, leeftijden ... De real beauty in jezelf en anderen herkennen in de beelden die we zien op het grote en kleine scherm (media, reclame, filmcultuur, instagram …). Maar het succes van body positivity - hoe onschuldig of aantrekkelijk het begrip ook klinkt - heeft een keerzijde. Want ook commerciële bedrijven ontdekten de kracht van de beweging. En voor we het goed en wel beseften, werd “Love your body” een gladde marketingslogan. Dove, Special K, Victoria’s Secret, MAC, Monki … meer dan in jou als persoon, zijn ze toch vooral geïnteresseerd in jou als klant. Van een make-up-multinational tot een ontbijtgranen-mastodont, allemaal beloven ze je graag te zien zoals je bent, en dat schoonheid binnenin zit waar size of kleur van geen tel zijn  … Maar als dat zo is, waarom heb je dan in godsnaam huidversteveginde crèmes of poederlichte make-up nodig? Om het in Mad Men termen te zeggen: Advertising is happiness. Gewiekste marketingmensen beseffen maar wat goed dat een feelgood verkoopt. En dus zet een shampoomerk zich niet langer in de kijker als het goedkoopste of meest effectieve product, maar als het product dat jou het beste gevoel geeft.. Dat die shampoo ervoor zorgt dat je haar na twee dagen niet in vettige slierten langs je hoofd hangt, is mooi meegenomen.

Zelfs met de kanttekening - dat grote merken heel doelbewust inzetten op body positivity omdat dat goede gevoel verkoopt - is het niet sowieso goed nieuws dat reclame (modemerken/) bewuster inzetten op modellen met een maatje meer of een niet-witte huid? Werkte dat klassieke schoonheidsideaal niet veel te lang te verstikkend? Of is er in praktijk niet zo gek veel veranderd? Mikken reclamemakers met hun real beauty vooral op vrouwen? Wanneer je “elke vrouw is mooi” als marketingtool gebruikt, versterkt dat niet net het gevoel dat het uiterlijke plaatje nog altijd bijzonder belangrijk is? En gaat dat niet lijnrecht in tegen de kern van body positivity? Voelt het niet een beetje wrang dat de ondertoon van reclame met mannen als doelpubliek vaker gericht is op avontuur en actie?  En hoe geloofwaardig is body positivity als het vooral draait om de consument, en blijkbaar minder van tel is aan productiezijde bij de vele meisjes die aan een rotvaart in een naaiatelier voor een hongerloontje een fancy sweater aaneen stikken met glinsterende “Allways be your own kind of beautiful” letters op?