Annemie Tweepenninckx C Johan Jacobs En Bart Moeyaert C Diego Franssens

Annemie Tweepenninckx + Bart Moeyaert

  • zaterdag 16/12 19:30-20:30
  • Locatie
    Balzaal Vooruit
  • Soort evenement
    Festivalbabbels

Drie jaar lang, op een ontiegelijk vroeg uur op een heilige dag godbetert – wanneer de meeste cultuurzielen met een warrige katerkop het bezoek aan theater, concertzaal, cinema … van de avond daarvoor verteren - heette Annemie Tweepenninckx ons welkom in haar Bar du Matin op radio1. Na drie jaar mocht ze de boel sluiten. En dat voelde verdomd oneerlijk. Want de Bar was een opgestoken middelvinger naar het efficiëntie-denken dat onze maatschappij lijkt te domineren. Een ode aan het woord en een fuck you aan de lelijkheid. Een oase van schoonheid waar een stem al eens mag twijfelen zonder onderuit gehaald te worden. In een medialandschap waar muzikanten, schrijvers, illustratoren, fotografen, theatermakers … doorgaans hoogstens 10 minuten krijgen om in hapklare brokjes hun verhaal toe te lichten, was Bar du Matin een verademing. Nu eens ingetogen, dan weer uitgesproken. Waar het gaat over motieven, dromen, twijfels … van verhalenvertellers in woord en beeld. Waar kortverhalen je ontregelen en theatermakers je inspireren. Waar de stem van Peter Verhelst poëtische parels in je oor fluistert terwijl je nog in bed soest. Een programma dat zelfs op verplaatsing ging en alleen al daarom inspireerde om nieuwe musea, festivals of culturele hotspots te ontdekken. Maar de beslissing viel zonder genade - en vooral zonder uitgesproken motief. Annemie reageerde sterk op het sluiten van haar geliefde bar. Geen harde verwijten, geen duivels die ontbonden werden, maar een poëtische brief en portret in de krant die heel diep raakte. Dat het deugd doet, dat mensen haar missen. Maar dat ze ook even de tijd vond om op adem te komen. Om wat minder intens te voelen. Om haar lijf en hoofd te ont-spannen. En vooral. Dat we het een bijzondere eer vinden, dat ze op ons Festival wil praten.


“Zonder aandacht is het leven dom,” liet Bart Moeyaert zich onlangs ontvallen. En meteen wisten wij weer waarom hij al zo lang op ons verlanglijstje prijkt (en dus niet alléén omdat hij de mooiste stem van de Lage Landen heeft :). Zijn schijnbaar simpele taal heeft weerhaakjes, nu eens ruw, dan weer speels. Zijn heldere korte zinnen porren ons tussen de zenuwbanen en zijn poëzie blijft aan onze ribben plakken. Bart is een auteur die voor generaties jongeren de literaire soundtrack van hun jeugd schreef. En nog ziet de jongste van zeven broers er jaloersmakend jong uit. Zijn autobiografisch debuut Duet met valse noten is bijna een kwarteeuw oud en ondertussen niet alleen in Vlaanderen een klassieker geworden. Want Barts woorden raken ook in het Duits, Japans, Hongaars … harten. En zijn zinnelijke poëtische stijl flirt net zo veel met taalgrenzen als met leeftijdsgrenzen, want zijn gedichten, verhalen, songs, theaterteksten … treffen jong en oud. Als Festivalorganisatoren keken wij ook met flink wat ontzag naar hoe hij het kruim van de Nederlandstalige literatuur verzamelde, als artistiek intendant van Gastland Vlaanderen en Nederland op de Frankfurter Buchmesse. Het bleek van een enorme rijkdom, wat we delen … Nadat hij 2,5 jaar met hoofd en lijf bij dat levendig cultuurfeest was, moest hij even afkicken. Maar wij zijn dolblij dat hij vandaag opnieuw aan een boek en poëziebundel werkt. Jij en ik en alle andere kinderen, bijzonder welkom op de allerlaatste Festivalbabbel van deze editie.


Een Festivalbabbel over de troost van het woord en soms van de stilte, en over de durf die bij beide komt kijken, over de boutade dat elk einde een nieuw begin is, over vlammende verzen en zachte zinnen, over de theatercoulissen en podia van het leven, over wat ons bindt en uit elkaar doet vallen …